Przejdź do treści

Długi protokół in vitro – na czym polega i ile trwa?

Lekarka patrzy w bok. Długi protokół in vitro /Ilustracja do tekstu: kryteria in vitro
fot. Fotolia

Zapłodnienie in vitro można przeprowadzać na podstawie dwóch rodzajów protokołów – krótkiego i długiego. Wyboru tego, który to będzie protokół, dokonuje lekarz na podstawie kilku czynników, jeszcze przed rozpoczęciem leczenia. Zobacz, co to jest długi protokół in vitro.

Zapisz się do newslettera

Protokół do in vitro to swojego rodzaju plan działania, który ustala lekarz z para leczącą się z niepłodności na wizycie kwalifikacyjnej odbywającej się po wykonaniu zleconych badań. Jeśli para zakwalifikuje się do przeprowadzenia procedury zapłodnienia pozaustrojowego, ustala się pan dalszego działania i tego, jaką techniką będzie przeprowadzony zabieg. Protokół in vitro to właśnie taki plan działania, który ustala, jak będzie wyglądała stymulacja hormonalna, czyli jeden z kluczowych etapów in vitro.

Rodzaje protokołu in vitro

W procedurze in vitro istnieją dwa rodzaje protokołów: długi i krótki. Zależnie od wieku kobiety, jej wyników badań hormonalnych, przebiegu leczenia niepłodności i stanu zdrowia narządów rodnych dobierany jest rodzaj protokołu, na podstawie którego przeprowadzana będzie stymulacja hormonalna. Sama stymulacja hormonalna ma na celu wytworzenie więcej niż jednego pęcherzyka z komórką jajową w czasie jednego cyklu. Dzięki temu będzie można pobrać kilka dojrzałych komórek na raz, by móc uzyskać kilka zarodków, które będą przeznaczone do umieszczenia w macicy.

Na czym polega długi protokół in vitro?

Jak sama nazwa długiego protokołu wskazuje, cały proces trwa nieco dłużej niż w przypadku protokołu krótkiego. Ten drugi trwa 10 dni stymulacji hormonalnej, natomiast długi protokół zakłada około 5-8 tygodni etapu stymulacji hormonalnej. To właśnie długi protokół jest najczęściej stosowany w procedurze in vitro, jest najbardziej klasyczny. Polega na podawaniu hormonów GnRh jeszcze w cyklu poprzedzającym właściwy cykl miesiączkowy albo od 1. Dnia cyklu do momentu zaprzestania przez organizm pacjentki wytwarzania naturalnych hormonów. Następnie podawane są zastrzyki z gonadotropiną, co następuje zazwyczaj około 14 dnia od rozpoczęcia stymulacji. Cały czas pacjentka jest pod obserwacją lekarza i to on wyznacza zakończenie stymulacji, gdy pęcherzyki są gotowe do pobrania.

Długi protokół in vitro – cena

Koszt takiej stymulacji jest wyższy niż w protokole krótki, ponieważ zakłada większą ilość zastrzyków hormonalnych, za które pacjentka musi zapłacić.Warto zapytać się lekarza o rożnicę w cenie.

Autor: Agnieszka Mikołajczak

Polecamy: Stymulacja do in vitro

Nieudane in vitro – co dalej?

Nieudane in vitro - co dalej?
fot. Fotolia

Choć zapłodnienie metodą in vitro odznacza się wysoką skutecznością, na każdym etapie leczenia mogą pojawić się nieprzewidziane komplikacje. Co zrobić, gdy zabieg zakończył się niepowodzeniem?

Zapisz się do newslettera

Nieudane in vitro to z pewnością duże rozczarowanie i trudne doświadczenie dla pary, jednak może dostarczyć wielu cennych informacji.

Za niepowodzeniem zabiegu mogą stać zarówno przyczyny medyczne, jak i embriologiczne. Każdy przypadek analizuje lekarz prowadzący oraz zespół embriologów. Dzięki dokładnej analizie eksperci mogą dobrać alternatywną metodę leczenia i zwiększyć szanse na urodzenie dziecka.

Zobacz także: Nieudane in vitro – jakie mogą być przyczyny?

Nieudane in vitro – co dalej?

  • Nieprawidłowa odpowiedź na stymulację hormonalną jajników to jedna z najczęstszych przyczyn nieudanego in vitro. W takim przypadku szanse na zajście w ciążę może zwiększyć modyfikacja sposobu prowadzenia stymulacji pod kątem indywidualnych potrzeb pacjentki, zastosowanie dodatkowej terapii farmakologicznej i diagnostyka genetyczna w kierunku polimorfizmu odpowiednich genów mogących mieć wpływ na terapię.
  • Niska jakość komórek jajowych to kolejny częsty powód niepowodzeń procedur in vitro. Oznacza gorsze rokowania w zakresie uzyskania zapłodnień i prawidłowego rozwoju zarodka. W przypadku niedoborów możliwym rozwiązaniem jest wprowadzenie spersonalizowanej diety suplementacyjnej w oparciu o wyniki badań. Przy zwiększonym ryzyku genetycznym – konsultacje specjalistyczne, badania pary, diagnostyka przedimplantacyjna PGS/PGD lub program in vitro z komórkami jajowymi od dawczyni.
  • Bywa, że choć komórki jajowe wyglądają prawidłowo, nie dochodzi do zapłodnienia. Możliwą ścieżką postępowania jest wówczas aktywacja komórek jajowych z użyciem jonoforów wapnia. Metoda ta może zwiększyć odsetek zapłodnień nawet o ok. 40 proc.! Jest również bezpieczna dla dalszego rozwoju zarodka. Warto wykonać również pogłębioną diagnostykę czynnika męskiego i rozważyć techniki wspomagające wybór odpowiedniego plemnika (IMSI-MSOME, FAMSI).

Zobacz także: Diagnostyka preimplantacyjna. Kiedy się ją przeprowadza i czemu służy?

Zaburzenia rozwoju zarodka i czynnik męski

  • Częstą przyczyną nieudanego in vitro jest zatrzymanie lub poważne zaburzenia rozwoju zarodka. Przy tego typu problemach należy wykonać badania genetyczne pary i odbyć konsultację genetyczną oraz diagnostykę przedimplantacyjną PGS/PGD.
  • W wielu przypadkach powodem niepowodzeń procedury zapłodnienia pozaustrojowego są zaburzenia implantacji, które mogą wynikać z nieprawidłowego rozwoju zarodków lub zaburzeń po stronie endometrium lub macicy. W przypadku czynników genetycznych zalecana jest diagnostyka przedimplantacyjna. Jeżeli za nieudanym in vitro stoją zaburzenia funkcji endometrium, należy wdrożyć odpowiednią farmakoterapię lub rozważyć małoinwazyjne zabiegi chirurgiczne w przypadku zmian w macicy. Dodatkowo warto wykonać badanie fragmentacji DNA plemnika i badania immunologiczne.
  • Nawracające poronienia i utraty ciąż to najczęstszy problem par podchodzących do in vitro. Przyczyn może być wiele – od endokrynologicznych, przez genetyczne, immunologiczne aż do anatomicznych. Możliwe rozwiązanie to, w zależności od źródła problemu, zastosowanie leków i suplementów oraz zabiegi i badania genetyczne zarodków (diagnostyka PGS/PGD).
  • Jeżeli chodzi o czynnik męski, głównym powodem niepowodzenia procedury jest obniżona jakość nasienia. Wskazana jest wówczas konsultacja andrologiczna i badania: fragmentacja DNA plemnika, morfologia plemników MSOME, test hyposmotyczny H0S, rozszerzone badania nasienia SOME+HOS i test wiązania plemników z hialuronioanem.

Logo Kliniki Invicta

Źródło: Klinika Leczenia Niepłodności Invicta

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.

Czy można przyjmować antybiotyki w trakcie procedury in vitro? Odpowiada lekarka

Antybiotyki a in vitro

Choroba nie wybiera. Bywa, że dopada również tuż przed lub w trakcie procedury in vitro. Czy antybiotykoterapia może wpłynąć na powodzenie zapłodnienia pozaustrojowego?

Zapisz się do newslettera

Antybiotyki to naturalne wtórne produkty metabolizmu mikroorganizmów, które hamują wzrost i podziały innych mikroorganizmów. Antybiotyki stosuje się w leczeniu wszelkiego rodzaju zakażeń bakteryjnych, a także profilaktycznie, w zapobieganiu zakażeniom bakteryjnym.

Niestety, antybiotykoterapia może się wiązać z wystąpieniem skutków ubocznych. Stosowanie leków niekiedy powoduje reakcje uczuleniowe, dysbakteriozę, a także dziania toksycznie na niektóre ograny (nerki, wątrobę).

Co w przypadku, gdy w trakcie in vitro zachorujesz i będziesz musiała przyjść antybiotyk? Czy leki mogą wpłynąć na powodzenie procedury?

Zobacz też: Przeciwwskazania do in vitro

Antybiotyki a in vitro

– Antybiotyki to obok szczepionek jeden z największych sukcesów nauk medycznych, jednakże w ostatnich 30 latach ich nieodpowiedzialne stosowanie doprowadziło do powstania wyjątkowo groźnych wielolekooopornych szczepów bakteryjnych – wyjaśnia lekarka i naukowczyni Karina Sasin.

– Do niedawna rutynowo podawano je profilaktycznie wszystkim pacjentkom przed punkcją jajników. Obecnie brak jest dowodów na zasadność takiego postępowania – dodaje ekspertka.

Znakomita większość antybiotyków jest całkowicie bezpieczna w trakcie stymulacji owulacji, a po transferze zarodka należy stosować preparaty dopuszczone do leczenia pacjentek ciężarnych. Jednakże przyjmuje się, że na najwcześniejszym etapie rozwoju, czyli przez pierwsze dwa tygodnie od zapłodnienia, zarodek nie ma technicznej możliwości otrzymania substancji z krwi ciężarnej. Dlatego też uważa się, że leki czy inne substancje (np. alkohol) przyjęte przed dniem spodziewanej miesiączki nie mają wpływu na zarodek – mówi Karina Sasin.

Zobacz też: In vitro i sport. Czy to bezpieczne połączenie?

„Warto być ostrożnym”

Przygotowanie do procedury i samo zapłodnienie in vitro to szczególny czas. W tym okresie lekarz prowadzący powinien wiedzieć o wszystkich przepisanych bądź zażywanych przez pacjentkę medykamentach.

Według informacji opublikowanych przez CNY Fertility, część antybiotyków można bez przeszkód stosować podczas in vitro.

– Pacjentki w trakcie leczenia niepłodności są specyficzną grupą kobiet wymagających szczególnej troski, dlatego zawsze warto być ostrożnym i podawać antybiotyki tylko wtedy, gdy jest to konieczne – mówi Karina Sasin.

Źródło: CNY Fertility

Tagi:

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.

Skuteczne in vitro – od czego zależy? Rozwiąż QUIZ i sprawdź swoją wiedzę!

skuteczne in vitro - od czego zależy?
fot. Fotolia

Czy wiesz, jak przygotować się do in vitro? Czy zdajesz sobie sprawę, jakie czynniki mogą wpływać na powodzenie procedury zapłodnienia pozaustrojowego? Rozwiąż quiz i sprawdź swoją wiedzę!

Zapisz się do newslettera

Jaki wynik uzyskałeś?

 

 

Zobacz także: Hormony, jakość gamet czy niereceptywne endometrium? Przyczyny niepowodzeń in vitro

Logo Kliniki Invicta

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.