Przejdź do treści

Hiperstymulacja przy in vitro – jakie daje objawy?

Fot. Fotolia – Hiperstymulacja objawia się bólem i wzdęciem brzucha

Hiperstymulacja jajników przy in vitro to rzadkie powikłanie procedury zapłodnienia pozaustrojowego. Przyczyną OHSS jest nadmierna stymulacja jajników przy pobudzaniu ich do owulacji przy pomocy preparatów hormonalnych.

Zapisz się do newslettera

Ciężka hiperstymulacja (OHSS – ovarian hyperstimulation syndrome) dotyczy jedynie 0,6% pacjentek poddanych stymulacji jajników przy in vitro. Pierwsze objawy OHSS występują zazwyczaj 1 do 5 dni po pobraniu komórek jajowych lub, w przypadku, gdy kobieta zaszła w ciążę, pomiędzy 10 a 15 dniem po zapłodnieniu, jako wynik działania hCG. Zasadniczo ryzyko hiperstymulacji jako powikłania in vitro zwiększa się, jeśli doszło już do ciąży.

Hiperstymulacja przy in vitro – objawy:

● wzdęcia, ból brzucha, nudności i wymioty;
● widoczne na USG nagromadzenie płynów w jamie brzusznej
● w postaci ciężkiej: wodobrzusze, nagromadzenie płynu w jamach ciała (w
tym: w osierdziu czy opłucnej), zagęszczenie krwi, bezmocz.

Czytaj też: Poronienie po in vitro – co dalej?

In vitro: hiperstymulacja – zagrożenia:

W bardzo rzadko występującej, krytycznej postaci hiperstymulacji, może dojść wstrząsu hiperwolemicznego, niewydolności krążeniowo-oddechowej, niewydolności nerek oraz w rezultacie śmierci.

Ryzyko tak ciężkich powikłań przy in vitro są jednak znikome – niewydolność nerek dotyka 1,4 pacjentki na 100 000 cykli in vitro. Śmierć w wyniku hiperstymulacji jajników ponosi w Wielkiej Brytanii mniej niż jedna kobieta rocznie. W Polsce do tej pory odnotowano nieliczne przypadki hiperstymulacji jako powikłania po in vitro, zazwyczaj w formie lekkiej i bardzo lekkiej (wzdęcie, krótkotrwały ból brzucha).

Hiperstymulacja – jak postępować?

W razie wystąpienia dotkliwych objawów hiperstymulacji należy natychmiast udać się do szpitala po dalszą diagnozę. Lekarz powinien zlecić USG jamy brzusznej oraz RTG klatki piersiowej. W lżejszych przypadkach – a więc znakomitej większości – hiperstymulacji stosuje się leczenie zachowawcze, bowiem same objawy zanikają wraz ze spadkiem stężenia gonadotropiny, średnio po 7-15 dniach od wystąpienia pierwszych objawów. Lekka i umiarkowana hiperstymulacja jajników nie pozostawia także długotrwałego wpływu na zdrowie kobiety.

Autor: Lena Helman

Polecamy: Jak zwiększyć szanse na powodzenie in vitro? Radzi ekspert!

Lena Helman

Dziennikarka, redaktorka, copywriterka.

Nieudana stymulacja do in vitro. Jakie mogą być przyczyny?

Nieudana stymulacja do in vitro
Wśród nieudanych prób in vitro, nawet w 18 proc. przypadków można szukać przyczyny niepowodzenia właśnie na etapie stymulacji – fot. Fotolia

Procedura in vitro składa się z kilku etapów. Jednym z pierwszych jest stymulacja hormonalna, która to jest standardowym działaniem u kobiet starających się o dziecko właśnie metodą IVF. Niestety, nie zawsze okazuje się ona udana, co oczywiście niekorzystnie wpływa na cały proces. Czym jest stymulacja i dlaczego może zakończyć się fiaskiem?

Zapisz się do newslettera

By dać wsparcie jajnikom

Chcąc uzyskać większą liczbę komórek jajowych, niż dzieje się to podczas naturalnego cyklu, stosuje się farmakologiczne pobudzenie pracy jajników. Leki hormonalne podawane są najczęściej za pomocą zastrzyków – podskórnie lub domięśniowo. Jeśli zaś chodzi o ich rodzaj, dawki i system podawania, wszystko ustalane jest indywidualnie. Bazuje się przy tym m.in. na wieku kobiety, jej historii medycznej, badaniach USG, czy też parametrach, takich jak np. BMI.

Standardowe są dwie ścieżki, którymi przy planowaniu stymulacji podążają lekarze. Jest to protokół stymulacji długi, w którym to leki podaje się kobiecie we wcześniejszym cyklu, a także protokół krótki – początek stymulacji w fazie folikularnej cyklu, w którym realizuje się pobranie komórek jajowych.

Do czego zatem – w wielkim skrócie – potrzebny jest ten etap procedury in vitro? Im większa liczba pęcherzyków jajnikowych, tym większa szansa na uzyskanie w dalszym już etapie zarodków. To zaś oczywiście zwiększa szanse na ciążę.

Zobacz też: Stymulacja do in vitro a rezerwa jajnikowa. Czy IVF może wywołać przedwczesną menopauzę?

Nieudana stymulacja do in vitro

Okazuje się jednak, że wśród nieudanych prób in vitro, nawet w 18 proc. przypadków można szukać przyczyny niepowodzenia właśnie na etapie stymulacji. Co może być tego powodem?

  • Nieodpowiednie dopasowanie farmakoterapii do organizmu kobiety;
  • Nieodpowiednio ustalony dzień początku terapii;
  • Pojawienie się przedwcześnie dominującego pęcherzyka, który może zablokować wzrost pozostałych;
  • Nieprawidłowości występujące w genach.

Skutki nieodpowiedniej odpowiedzi na stymulację hormonalną przekładają się oczywiście na cały proces in vitro. Może bowiem rozwinąć się za mała ilość pęcherzyków, komórki mogą być też niedojrzałe, co uniemożliwia uzyskanie zarodków.

Dlatego też tak ważne jest nieustanne monitorowanie procesu rozwoju komórek jajowych po rozpoczęciu stymulacji – w razie ewentualnych zakłóceń, możliwa jest wtedy reakcja normująca proces.

W trakcie stymulacji zazwyczaj są to 1-4 wizyty u specjalisty, który sprawdza reakcję jajników na podawaną farmakoterapię. Należy też pamiętać, iż przy planowaniu stymulacji niezwykle istotna jest ocena rezerwy jajnikowej (AMH), która pomaga skutecznie dobrać leki hormonalne. Lepsze przygotowanie, to tak jak w każdej innej życiowej sytuacji, większe szanse na końcowy sukces.

Autorka: Katarzyna Miłkowska

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.