Przejdź do treści

Inseminacja (IUI): jak się do niej przygotować, ile trwa i jak przebiega?

Schemat medyczny przedstawiający IUI (inseminacja domaciczna)
Fot.: Blausen.com /Wikimedia Commons

Inseminacja domaciczna to jedna z najprostszych metod wspomaganego rozrodu. Jest bezbolesna i polega na bezpośrednim umieszczeniu nasienia w jamie macicy. Jak wygląda przebieg IUI?

Zapisz się do newslettera

Przygotowania do inseminacji: kobieta. Jakie badania przed IUI?

Zabieg inseminacji (inaczej IUI – ang. intrauterine insemination) powinno poprzedzać wykonanie odpowiednich badań. U kobiet będą to:

  • testy: Chlamydia trachomatis PCR (wymaz z kanału szyjki macicy), Anty-HIV 1,2, HBs,
  • antygeny: Anty-HBc, Anty-HCV, grupa krwi, VDRL, cytomegalia (IgG, IgM), toksoplazmoza (IgG, IgM), różyczka (IgG, IgM) oraz badanie czystości pochwy. U mężczyzny zaś: Anty-HIV 1,2, HBs Antygen, Anty-HBc, Anty-HCV, grupa krwi, VDRL, cytomegalia (IgG, IgM).

Oprócz tego panie powinny przyjmować kwas foliowy przez minimum 2 miesiące przed zabiegiem, wyeliminować wszelkie stany zapalne w organizmie oraz prowadzić aktywny, zdrowy styl życia. Powinien on uwzględniać zwiększenie ilości ruchu, unikania używek i przetworzonej żywności. Podobne zalecenia dotyczą przyszłych ojców. Jeśli IUI odbywa się z użyciem nasienia partnera, panowie powinni dodatkowo suplementować preparaty wspomagające męską płodność oraz unikać obcisłej bielizny, która negatywnie wpływa na produkcję plemników.

CZYTAJ TEŻ: Badania genetyczne przed in vitro – celiakia. Jak ją wykryć?

Wizyta lekarska przed inseminacją: stymulacja cyklu

Niezwykle ważna jest wizyta lekarska pod koniec cyklu, który poprzedza inseminację (IUI). Wtedy to sprawdzane są narządy rodne kobiety oraz wyniki badań. Ustalany jest też schemat stymulacji cyklu.

Od 3.–4. dnia cyklu pacjentki zaczynają stosować leki stymulacyjne – w formie tabletek bądź zastrzyków. W 10.–12. dniu odbywa się wizyta kontrolna, podczas której oceniane są pęcherzyki jajnikowe.

– Jeżeli pęcherzyki jajnikowe osiągają w badaniu USG odpowiednią wielkość, a błona śluzowa macicy odpowiednią grubość, pacjentka otrzymuje zastrzyk wywołujący pękanie pęcherzyków. 32–38 godzin później wykonywany jest zabieg inseminacji – mówi lek. med. Robert Gizler, specjalista ginekolog-położnik z kliniki leczenia niepłodności InviMed we Wrocławiu.

ZOBACZ TAKŻE: Hiperstymulacja przy in vitro: jakie daje objawy?

Przygotowania do inseminacji (IUI): mężczyzna

Przyszły ojciec oddaje nasienie w klinice w godzinach porannych. Następnie jest ono badane i przygotowywane do zabiegu. Trwa to ok. 2–4 godzin.

Zabieg inseminacji (IUI): ile trwa i jak wygląda?

Po kontroli USG i potwierdzeniu prawidłowych wyników specjalista podaje bezpośrednio do jamy macicy ok. 0,5 ml zawiesiny plemników. Odbywa się to przy pomocy bardzo cienkiego cewnika. Zabieg IUI trwa ok. minuty.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Biopsja endometrium. Zabieg, który zwiększa szanse na ciążę

Czy leżenie po inseminacji (IUI) zwiększa szanse na powodzenie zabiegu?

Chociaż niegdyś pojawiały się takie zalecenia, to najnowsze badania wskazują, iż leżenie NIE powoduje zwiększenia szans na uzyskanie ciąży po inseminacji (IUI). Pacjentki zaraz po zabiegu mogą podjąć normalną aktywność. Obecnie wykorzystywane są bowiem bardziej efektywne metody m.in. preparowania nasienia, niż działo się to we wcześniejszych latach.


Który z etapów inseminacji jest najtrudniejszy i obarczony największym ryzykiem?

Odpowiada dr n. med. Beata Makowska, specjalista ginekolog- położnik z kliniki InviMed w Gdyni:

Inseminacja jest zabiegiem, który w zdecydowanej większości przypadków nie jest narażony na występowanie trudności. Jeśli jednak wystąpią, najczęściej dzieje się to podczas:

  • oddawania nasienia do zabiegu przez partnera – partner może być tak zestresowany, że doświadczy trudności w oddaniu nasienia. Z powodu stresu w nasieniu może nie być plemników lub ich parametry będą znacznie obniżone (mimo wcześniejszych dobrych wyników);
  • umieszczenia cewnika z nasieniem w jamie macicy – kanał szyjki może sprawić trudność w sforsowaniu i nie będzie możliwości umieszczenia cewnika z nasieniem w jamie macicy;

Ponadto może nie dojść do pęknięcia pęcherzyka dominującego i uwolnienia komórki jajowej i nie będzie możliwości, by komórka jajowa została zapłodniona.


Tekst ukazał się w kwietniowym numerze magazynu „Chcemy Być Rodzicami”.

POLECAMY RÓWNIEŻ: Rozwój i transfer zarodka podczas in vitro – jak to wygląda krok po kroku? [WIDEO]

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.

Małgorzata Rozenek sejmową ekspertką PO do sprawy in vitro

Rozenek w sejmie
fot. Instagram, m_rozenek

Koalicja Obywatelska zaprosiła Małgorzatę Rozenek-Majdan na konferencję prasową w charakterze sejmowej ekspertki w sprawie in vitro. Autorka głośnej książki “In vitro. Rozmowy intymne” mówiła o problemach, z którymi borykają się pary chcące skorzystać w Polsce z tej metody wspomaganego zapłodnienia.

Zapisz się do newslettera

Zobacz też: “In vitro. Rozmowy intymne” – premiera książki Małgorzaty Rozenek-Majdan

Rozenek na konferencji w Sejmie

Na twitterze Platformy Obywatelskiej czytamy, że Małgorzata Rozenek-Majdan została ekspertką tej partii do sprawy in vitro. Jej szczególnym atutem jest, zdaniem PO, to, że sama jest matką dzieci urodzonych dzięki in vitro i zna sprawę “od kuchni”.

Na konferencji prasowej w Sejmie, na którą zaproszona została przez posła Piotra Misiło i posłanki Marzeny Okły-Drewnowicz, Małgorzata Rozenek-Majdan zwróciła uwagę na dwa największe problemy niepłodnych par, które chcą skorzystać z zapłodnienia in vitro. Są to jej zdaniem stygmatyzacja i brak dostępu do finansowania.

Zdaniem Rozenek-Majdan szczególnie osoby mieszkające w małych miejscowościach cierpią z powodu stygmatyzacji. Rozmowy o in vitro są jeszcze trudniejsze poza dużymi miastami, w małych społecznościach fakt leczenia niepłodności często wiąże się z ostracyzmem społecznym i prowadzi do dodatkowego stresu u starającej się o dziecko pary.

Zobacz też: “Dzieci z probówki” – jakich określeń unikać w rozmowie o in vitro?

Z  własnego doświadczenia

Jako mamie dwóch synów urodzonych dzięki in vitro zależy mi na tym, żebyśmy przestali stygmatyzować dzieci, które przyszły na świat dzięki tej metodzie. Bardzo mi zależy, żebyśmy przestali stygmatyzować pary, które muszą skorzystać w swojej drodze do rodzicielstwa z tej ważnej metody – powiedziała Małgorzata Rozenek-Majdan

Podkreśliła, że in vitro w tej chwili jest metodą dla ludzi zamożnych. Kosztowna procedura wyklucza osoby o niskim statusie ekonomicznym i odbiera im możliwość zostania rodzicami, do czego mają prawo i na co zasługują.

W imieniu PO Rozenek wyraziła postulat, że in vitro powinno być finansowane przez Państwo, ponieważ niepłodność jest taką samą chorobą, jak inne i skarb państwa powinien uczestniczyć w jej leczeniu.

Zobacz też: Dofinansowanie in vitro w Lublinie? Petycja trafiła do Ratusza

 

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.

Kobieta urodziła cudze dzieci. Para pozywa klinikę leczenia niepłodności

Para z Nowego Jorku pozywa klinikę leczenia niepłodności po tym, jak kobieta urodziła dwoje dzieci innej pary. W trakcie procedury IVF doszło do pomyłki. 

Zapisz się do newslettera

Inne geny

Kobieta, która urodziła dzieci oraz jej mąż są azjatami, natomiast dzieci nie mają azjatyckich rysów. Badania genetyczne wykazały, że dzieci są spokrewnione z inną parą leczącą się w tej samej klinice. Na mocy decyzji sądu dzieci zostały przekazane pod opiekę biologicznym rodzicom. 

Azjatycka para stara się o dziecko od kilku lat. Gdy pojawiły się problemy z naturalnym poczęciem, kobieta i jej mąż zgłosili się do kliniki leczenia niepłodności CHA Fertility z Los Angeles. Para wydała na leczenie ponad 100,000$, włączając koszty podróży, opłaty za wizyty u lekarzy, leki, procedury przygotowujące do zapłodnienia pozaustrojowego itd. 

Zobacz też: Biologiczny syn trzech osób przyszedł na świat w Grecji. Nowa metoda zapłodnienia pozaustrojowego

Cudze zarodki

Na początku 2018 roku od pary zostały pobrane komórki jajowe i plemniki, z których udało się stworzyć pięć zarodków –  cztery żeńskie, jeden męski. Pierwszy transfer się nie powiódł. W kolejnym kobieta zaszła w ciążę bliźniaczą. 

Badanie USG wykazało, że oba płody są męskie. To odkrycie nieco zaskoczyło parę, ponieważ transferowane miały być żeńskie embriony. Przyszli rodzice zwrócili się do CHA Fertility z prośbą o wyjaśnienie. Usłyszeli, że badanie USG nie jest miarodajne i z pewnością zaszła pomyłka w określeniu płci.   

Azjatka urodziła dwóch nieazjatyckich chłopców w marcu tego roku. Badania DNA wykazały pokrewieństwo z inną parą. 

Zobacz też: Nowy Jork – dziadkowie użyją nasienia zmarłego syna, by spłodzić wnuka?

Pozew

Azjatycka para nadal nie wie jak to się stało, że kobiecie przetransferowano zarodki innych osób. Chcą dochodzić sprawiedliwości, pozwali klinikę do sądu. Domagają się odszkodowania. Według prawników pary, lekarze pracujący w klinice mogą zostać oskarżeni o zaniedbanie, niedopełnienie dobrych praktyk medycznych, spowodowanie fizycznej i emocjonalnej szkody oraz mogą usłyszeć 14 innych zarzutów.

Klinika, która na swojej stronie internetowej chwali się wysoką skutecznością i międzynarodową siecią placówek, odmawia komentowania sprawy.

Kontrowersje

Debata publiczna dotyczy nie tylko tragicznej w skutkach pomyłki lekarzy, ale też kwestii przyznania praw rodzicielskich parze genetycznie spokrewnionej z dziećmi. W stanie Nowy Jork surogacja jest legalna, jednak by można było o niej mówić, powinna zostać sporządzona umowa między surogatką, a parą, która chce sprawować opiekę rodzicielską nad dziećmi.

W tym przypadku kobieta nosząca ciążę była przekonana, że nosi własne, długo wyczekiwane dzieci. Urodziła je, nie zawierała umowy o ich oddaniu, więc teoretycznie jest ich matką. Trudna z etycznego punktu widzenia jest tu kwestia własności zarodków. Warto też zastanowić się nad znaczeniem biologicznego pokrewieństwa w kontekście przywiązania emocjonalnego i poświęcenia ze strony kobiety, która donosiła ciążę.

Media nie podają szczegółów dotyczących przekazania dzieci biologicznym rodzicom. Czy para, która myślała, że czeka na własne dzieci chciała je oddać? Czy biologiczni rodzice chcieli je przyjąć? Z etycznego punktu widzenia to również ma znaczenie.

Źródło: CNN

Zobacz też: Inseminacja nasieniem dawcy dla samotnych. Jakie są możliwości?

 

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.

Skutki uboczne in vitro – co może się dziać i jak sobie z tym radzić?

Proces in vitro może wiązać się z wieloma objawami - jakimi i jak sobie z nimi radzić?

Przebieg cyklu in vitro może być bardzo nieprzewidywalny. Ciało każdej kobiety może zareagować zupełnie inaczej na zachodzące w nim zmiany oraz przyjmowane w tym czasie leki. Niewątpliwie jednak warto przygotować się na możliwość wystąpienia niepożądanych objawów – jakich i jak sobie z nimi radzić?

Zapisz się do newslettera

1. Krwawienia lub plamienia

W czasie przechodzenia przez proces in vitro mogą pojawić się plamienia, np. plamienie implementacyjne. Występuje ono w momencie zagnieżdżania się zarodka w błonie śluzowej macicy. Może przypominać delikatne krwawienie, jakiego kobiety doświadczają podczas miesiączki.

Jeśli jednak pojawi się u ciebie obfite krwawienie, koniecznie skontaktuj się ze swoim lekarzem. Delikatne plamienia także warto skonsultować, bowiem mogą mieć one wiele przyczyn, które najlepiej rozpozna specjalista.

Co ważne, nie stosuj w tym czasie tamponów!

2. Dolegliwości ze strony układu trawiennego

Problemem w trakcie cyklu IVF są m.in. zaparcia, za które może odpowiadać wysoki poziom progesteronu. Hormon ten jest w trakcie procesu in vitro produkowany zarówno w organizmie kobiety, jak i dodatkowo podawany w preparatach farmakologicznych. Progesteron może spowalniać perystaltykę jelit.

Co jest pomocne?

  • dieta bogata w błonnik, która opiera się przede wszystkim na owocach i warzywach
  • częstsze, ale mniejsze posiłki
  • wypijanie dużej ilości wody
  • ruch, aktywność fizyczna (w umiarkowanej formie)

Pamiętaj, aby nie stosować leków na przeczyszczenie. Wszelkie farmaceutyki skonsultuj z lekarzem. Jeśli naturalne sposoby nie pomogą, także wybierz się do specjalisty, który pomoże dobrać ci bezpieczne środki.

Zobacz też: Dieta i in vitro – jak zwiększyć swoje szanse na powodzenie?

3. Wzdęcia

One również mogą występować z powodu zwiększonej ilości progesteronu. Należy przy tym wiedzieć, iż ani wcześniej opisane zaparcia, ani wzdęcia, nie są zagrażające ciąże.

Co pomoże?

W przypadku problemów z nadmiernymi wzdęcia, warto zdecydowanie więcej pić. Jeśli masz trudność z przyjmowaniem wody, możesz wypijać ją wymiennie np. z wodą kokosową. Unikaj jednak płynów zawierających w sobie dużą ilość cukrów oraz napojów gazowanych. Nie mów w czasie jedzenia, dokładnie je przeżuwaj. Więcej się ruszaj, spaceruj, zastosuj techniki relaksacyjne oraz oddechowe.

4. Uderzenia gorąca

  • zakładaj w tym czasie przewiewne, lekkie ubrania z naturalnych materiałów
  • miej z zanadrzu wiatrak
  • nawadniaj się regularnie
  • unikaj kawy oraz ostrego jedzenia
  • stosuj techniki oddechowe
  • wykonuj lekkie ćwiczenia, np. spacery, czy też jogę relaksacyjną

5. Napięcie, lęk

Trudności na tle psychicznych są częste podczas procesu in vitro. Pojawiają się one zarówno na tle czynników emocjonalnych, czyli samego doświadczenia przedłużających się starań o dziecko i wszystkich związanych z tym aspektów niepłodności, jak i czynników bazujących na fizjologii, czyli zmianach hormonalnych.

Bardzo ważna jest wtedy troska o emocje:

  • stosuj techniki relaksacyjne, takie jak ćwiczenia oddechowe, mindfulness, joga
  • wysypiaj się
  • nie narzucaj na siebie zbyt wielu obowiązków i ogranicz ilość zadań, które masz w tym czasie do wykonania
  • weź ciepłą kąpiel lub prysznic
  • otaczaj się ludźmi, którzy wspierają cię w całym procesie
  • postaw na wsparcie psychologiczne / psychoterapeutyczne

Pomoc ze strony psychologów powinna być jednym z nieodłącznych elementów procesu in vitro, bowiem holistyczne podejście gwarantuje najlepsze rezultaty. Warto w tym wypadku, aby nie tylko był to sposób na radzenie sobie z napięciem i lękiem, które to pojawiają się już w ramach symptomów związanych z procesem IVF, ale przede wszystkim działanie prewencyjne.

Zobacz też: Jak wygląda przygotowanie do in vitro? Wyjaśnia lekarz [WIDEO]

Źródła: novum / healthline

Katarzyna Miłkowska

Dziennikarka, absolwentka UW. Obecnie studentka V roku psychologii klinicznej na Uniwersytecie SWPS oraz studentka studiów podyplomowych Gender Studies na UW.

Transgeniczne bliźniaczki z Chin. Mutacja może wiązać się z ryzykiem przedwczesnej śmierci

Transgeniczne bliźniaczki z Chin
Badacze z Berkley stworzyli narzędzie obliczeniowe, które pozwala badać korelację między mutacją genetyczną, a długością życia – fot. Pixabay

Transgeniczne dziewczynki z Chin, u których wyeliminowano gen CCR5, stały się odporne na wirusa HIV. Okazuje się, że naukowcy mogli nieumyślnie skrócić oczekiwaną długość życia bliźniaczek.

Zapisz się do newslettera

Historia transgenicznych bliźniaczek

W zeszłym roku pisałyśmy o modyfikowanych genetycznie chińskich bliźniaczkach (tutaj).

Przypomnijmy: Chińscy naukowcy z zespołu profesora He Jiankui  zaprosili 8 starających się o dziecko par do uczestnictwa w eksperymentalnym programie. W każdej z par mężczyzna był nosicielem wirusa HIV, natomiast kobieta była zdrowa. Celem badaczy była eliminacja genu kodującego białko CCR5. Ludzie, którzy go nie mają są całkowicie lub w znacznym stopniu odporni na zakażenie wirusem HIV, ale są bardziej podatni na zakażenie wirusem grypy, czy wirusem Zachodniego Nilu. Zmiana została dokonana w genach embrionów, które następnie zostały przetransferowane do macic matek. Z jednego z zarodków rozwinęła się bliźniacza ciąża.

Program został nazwany przez większość środowiska naukowego “zabawą w Boga” i zdecydowanie potępiony jako nieetyczny i niebezpieczny.

Zobacz też: Co się dzieje z zarodkami, które nie zostały wykorzystane w transferze?

Nieumyślne szkody

Mutacja, której dokonali chińscy naukowcy zwiększa prawdopodobieństwo przedwczesnego zgodnu aż o 21% – wynika z danych zaprezentowanych w artykule, który ukazał się na łamach magazynu “Nature Medicine”. Autorzy publikacji, badacze z Uniwersytetu w Berkley, przeanalizowali dane genetyczne i zdrowotne prawie 410 osób, które wzięły udział w projekcie badawczym Biobank.

Osoby, które urodziły się z taką samą mutacją jak bliźniaczki (mutacją Delta 32), miały znacznie większe ryzyko śmierci w wieku 40-76 lat, niż osoby bez tej mutacji lub z tylko jedną zmienioną kopią  genu.

Analiza mutacji

Naukowcy z Berkley przekonują, że wszystkie ssaki posiadają gen CCR5, co oznacza, że odgrywa on ważną rolę biologiczną. W różnych populacjach ludzkich mutacja Delta 32 występuje z różną częstością: wskaźnik jest bardzo wysoki w Wielkiej Brytanii (11%!), niższy, ale znaczny w Skandynawii, a w Azji mutacja nie występuje właściwie wcale. Naukowcy podkreślają, że rzadko które mutacje występują tak często jak Delta 32, co może sugerować, że przynajmniej w niektórych przypadkach wyłączenie genu CCR5 może przynosić ewolucyjne korzyści. Jakie? Jeszcze nie wiadomo.

– To funkcjonalne białko, wiemy, że ma wpływ na organizm i jest dobrze zachowane u wielu gatunków. To każe przypuszczać, że mutacja, która niszczy białko, nie jest dla organizmu dobra. Gdyby tak było, ewolucja wyeliminowałaby ten gen dawno temu – powiedział jeden z badaczy, Rasmus Nielsen.

Badacze z Berkley stworzyli narzędzie obliczeniowe, które pozwala badać korelację między mutacją genetyczną, a długością życia. Pomiary wykazały wyższy wskaźnik śmiertelności u zarejestrowanych w Biobanku osób z dwoma kopiami genu. Jedna z bliźniaczek ma dwie kopie zmutowanego genu, druga tylko jedną.

– Jeden gen może wpływać na wiele cech. W zależności od środowiska, w którym żyje organizm, efekty zmian w genomie mogą być diametralnie różne. Dokonując manipulacji genetycznych musimy mieć świadomość, że nie jesteśmy w stanie przewidzieć wszystkich konsekwencji – powiedziała autorka publikacji w Nature Medicine, Aprili Wei.

Problemy badania z Berkley

Niezwiązani z publikacją naukowcy zwracają uwagę, że dane mogą nie być reprezentatywne, ponieważ pochodzą od specyficznej grupy ludzi. W Biobank zarejestrowane były osoby powyżej 41 roku życia, zatem wykluczają osoby, które zmarły wcześniej, albo te, które są chore, ale nie zgłosiły się do Biobanku.

Źródło: University of California – Berkeley

Olga Plesińska

Bioetyk, dziennikarka. W wolnym czasie dużo czyta, najchętniej z kotem na kolanach, jeździ na wrotkach i fotografuje.