Przejdź do treści

Inseminacja (IUI): jak się do niej przygotować, ile trwa i jak przebiega?

Schemat medyczny przedstawiający IUI (inseminacja domaciczna)
Fot.: Blausen.com /Wikimedia Commons

Inseminacja domaciczna to jedna z najprostszych metod wspomaganego rozrodu. Jest bezbolesna i polega na bezpośrednim umieszczeniu nasienia w jamie macicy. Jak wygląda przebieg IUI?

Zapisz się do newslettera

Przygotowania do inseminacji: kobieta. Jakie badania przed IUI?

Zabieg inseminacji (inaczej IUI – ang. intrauterine insemination) powinno poprzedzać wykonanie odpowiednich badań. U kobiet będą to:

  • testy: Chlamydia trachomatis PCR (wymaz z kanału szyjki macicy), Anty-HIV 1,2, HBs,
  • antygeny: Anty-HBc, Anty-HCV, grupa krwi, VDRL, cytomegalia (IgG, IgM), toksoplazmoza (IgG, IgM), różyczka (IgG, IgM) oraz badanie czystości pochwy. U mężczyzny zaś: Anty-HIV 1,2, HBs Antygen, Anty-HBc, Anty-HCV, grupa krwi, VDRL, cytomegalia (IgG, IgM).

Oprócz tego panie powinny przyjmować kwas foliowy przez minimum 2 miesiące przed zabiegiem, wyeliminować wszelkie stany zapalne w organizmie oraz prowadzić aktywny, zdrowy styl życia. Powinien on uwzględniać zwiększenie ilości ruchu, unikania używek i przetworzonej żywności. Podobne zalecenia dotyczą przyszłych ojców. Jeśli IUI odbywa się z użyciem nasienia partnera, panowie powinni dodatkowo suplementować preparaty wspomagające męską płodność oraz unikać obcisłej bielizny, która negatywnie wpływa na produkcję plemników.

CZYTAJ TEŻ: Badania genetyczne przed in vitro – celiakia. Jak ją wykryć?

Wizyta lekarska przed inseminacją: stymulacja cyklu

Niezwykle ważna jest wizyta lekarska pod koniec cyklu, który poprzedza inseminację (IUI). Wtedy to sprawdzane są narządy rodne kobiety oraz wyniki badań. Ustalany jest też schemat stymulacji cyklu.

Od 3.–4. dnia cyklu pacjentki zaczynają stosować leki stymulacyjne – w formie tabletek bądź zastrzyków. W 10.–12. dniu odbywa się wizyta kontrolna, podczas której oceniane są pęcherzyki jajnikowe.

– Jeżeli pęcherzyki jajnikowe osiągają w badaniu USG odpowiednią wielkość, a błona śluzowa macicy odpowiednią grubość, pacjentka otrzymuje zastrzyk wywołujący pękanie pęcherzyków. 32–38 godzin później wykonywany jest zabieg inseminacji – mówi lek. med. Robert Gizler, specjalista ginekolog-położnik z kliniki leczenia niepłodności InviMed we Wrocławiu.

ZOBACZ TAKŻE: Hiperstymulacja przy in vitro: jakie daje objawy?

Przygotowania do inseminacji (IUI): mężczyzna

Przyszły ojciec oddaje nasienie w klinice w godzinach porannych. Następnie jest ono badane i przygotowywane do zabiegu. Trwa to ok. 2–4 godzin.

Zabieg inseminacji (IUI): ile trwa i jak wygląda?

Po kontroli USG i potwierdzeniu prawidłowych wyników specjalista podaje bezpośrednio do jamy macicy ok. 0,5 ml zawiesiny plemników. Odbywa się to przy pomocy bardzo cienkiego cewnika. Zabieg IUI trwa ok. minuty.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Biopsja endometrium. Zabieg, który zwiększa szanse na ciążę

Czy leżenie po inseminacji (IUI) zwiększa szanse na powodzenie zabiegu?

Chociaż niegdyś pojawiały się takie zalecenia, to najnowsze badania wskazują, iż leżenie NIE powoduje zwiększenia szans na uzyskanie ciąży po inseminacji (IUI). Pacjentki zaraz po zabiegu mogą podjąć normalną aktywność. Obecnie wykorzystywane są bowiem bardziej efektywne metody m.in. preparowania nasienia, niż działo się to we wcześniejszych latach.


Który z etapów inseminacji jest najtrudniejszy i obarczony największym ryzykiem?

Odpowiada dr n. med. Beata Makowska, specjalista ginekolog- położnik z kliniki InviMed w Gdyni:

Inseminacja jest zabiegiem, który w zdecydowanej większości przypadków nie jest narażony na występowanie trudności. Jeśli jednak wystąpią, najczęściej dzieje się to podczas:

  • oddawania nasienia do zabiegu przez partnera – partner może być tak zestresowany, że doświadczy trudności w oddaniu nasienia. Z powodu stresu w nasieniu może nie być plemników lub ich parametry będą znacznie obniżone (mimo wcześniejszych dobrych wyników);
  • umieszczenia cewnika z nasieniem w jamie macicy – kanał szyjki może sprawić trudność w sforsowaniu i nie będzie możliwości umieszczenia cewnika z nasieniem w jamie macicy;

Ponadto może nie dojść do pęknięcia pęcherzyka dominującego i uwolnienia komórki jajowej i nie będzie możliwości, by komórka jajowa została zapłodniona.


Tekst ukazał się w kwietniowym numerze magazynu „Chcemy Być Rodzicami”.

POLECAMY RÓWNIEŻ: Rozwój i transfer zarodka podczas in vitro – jak to wygląda krok po kroku? [WIDEO]

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.

Skuteczne in vitro – od czego zależy? Rozwiąż QUIZ i sprawdź swoją wiedzę!

skuteczne in vitro - od czego zależy?
fot. Fotolia

Czy wiesz, jak przygotować się do in vitro? Czy zdajesz sobie sprawę, jakie czynniki mogą wpływać na powodzenie procedury zapłodnienia pozaustrojowego? Rozwiąż quiz i sprawdź swoją wiedzę!

Zapisz się do newslettera

Jaki wynik uzyskałeś?

 

 

Zobacz także: Hormony, jakość gamet czy niereceptywne endometrium? Przyczyny niepowodzeń in vitro

Logo Kliniki Invicta

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.

Nieudane in vitro – co dalej?

Nieudane in vitro - co dalej?
fot. Fotolia

Choć zapłodnienie metodą in vitro odznacza się wysoką skutecznością, na każdym etapie leczenia mogą pojawić się nieprzewidziane komplikacje. Co zrobić, gdy zabieg zakończył się niepowodzeniem?

Zapisz się do newslettera

Nieudane in vitro to z pewnością duże rozczarowanie i trudne doświadczenie dla pary, jednak może dostarczyć wielu cennych informacji.

Za niepowodzeniem zabiegu mogą stać zarówno przyczyny medyczne, jak i embriologiczne. Każdy przypadek analizuje lekarz prowadzący oraz zespół embriologów. Dzięki dokładnej analizie eksperci mogą dobrać alternatywną metodę leczenia i zwiększyć szanse na urodzenie dziecka.

Zobacz także: Nieudane in vitro – jakie mogą być przyczyny?

Nieudane in vitro – co dalej?

  • Nieprawidłowa odpowiedź na stymulację hormonalną jajników to jedna z najczęstszych przyczyn nieudanego in vitro. W takim przypadku szanse na zajście w ciążę może zwiększyć modyfikacja sposobu prowadzenia stymulacji pod kątem indywidualnych potrzeb pacjentki, zastosowanie dodatkowej terapii farmakologicznej i diagnostyka genetyczna w kierunku polimorfizmu odpowiednich genów mogących mieć wpływ na terapię.
  • Niska jakość komórek jajowych to kolejny częsty powód niepowodzeń procedur in vitro. Oznacza gorsze rokowania w zakresie uzyskania zapłodnień i prawidłowego rozwoju zarodka. W przypadku niedoborów możliwym rozwiązaniem jest wprowadzenie spersonalizowanej diety suplementacyjnej w oparciu o wyniki badań. Przy zwiększonym ryzyku genetycznym – konsultacje specjalistyczne, badania pary, diagnostyka przedimplantacyjna PGS/PGD lub program in vitro z komórkami jajowymi od dawczyni.
  • Bywa, że choć komórki jajowe wyglądają prawidłowo, nie dochodzi do zapłodnienia. Możliwą ścieżką postępowania jest wówczas aktywacja komórek jajowych z użyciem jonoforów wapnia. Metoda ta może zwiększyć odsetek zapłodnień nawet o ok. 40 proc.! Jest również bezpieczna dla dalszego rozwoju zarodka. Warto wykonać również pogłębioną diagnostykę czynnika męskiego i rozważyć techniki wspomagające wybór odpowiedniego plemnika (IMSI-MSOME, FAMSI).

Zobacz także: Diagnostyka preimplantacyjna. Kiedy się ją przeprowadza i czemu służy?

Zaburzenia rozwoju zarodka i czynnik męski

  • Częstą przyczyną nieudanego in vitro jest zatrzymanie lub poważne zaburzenia rozwoju zarodka. Przy tego typu problemach należy wykonać badania genetyczne pary i odbyć konsultację genetyczną oraz diagnostykę przedimplantacyjną PGS/PGD.
  • W wielu przypadkach powodem niepowodzeń procedury zapłodnienia pozaustrojowego są zaburzenia implantacji, które mogą wynikać z nieprawidłowego rozwoju zarodków lub zaburzeń po stronie endometrium lub macicy. W przypadku czynników genetycznych zalecana jest diagnostyka przedimplantacyjna. Jeżeli za nieudanym in vitro stoją zaburzenia funkcji endometrium, należy wdrożyć odpowiednią farmakoterapię lub rozważyć małoinwazyjne zabiegi chirurgiczne w przypadku zmian w macicy. Dodatkowo warto wykonać badanie fragmentacji DNA plemnika i badania immunologiczne.
  • Nawracające poronienia i utraty ciąż to najczęstszy problem par podchodzących do in vitro. Przyczyn może być wiele – od endokrynologicznych, przez genetyczne, immunologiczne aż do anatomicznych. Możliwe rozwiązanie to, w zależności od źródła problemu, zastosowanie leków i suplementów oraz zabiegi i badania genetyczne zarodków (diagnostyka PGS/PGD).
  • Jeżeli chodzi o czynnik męski, głównym powodem niepowodzenia procedury jest obniżona jakość nasienia. Wskazana jest wówczas konsultacja andrologiczna i badania: fragmentacja DNA plemnika, morfologia plemników MSOME, test hyposmotyczny H0S, rozszerzone badania nasienia SOME+HOS i test wiązania plemników z hialuronioanem.

Logo Kliniki Invicta

Źródło: Klinika Leczenia Niepłodności Invicta

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.

Czy można przyjmować antybiotyki w trakcie procedury in vitro? Odpowiada lekarka

Antybiotyki a in vitro

Choroba nie wybiera. Bywa, że dopada również tuż przed lub w trakcie procedury in vitro. Czy antybiotykoterapia może wpłynąć na powodzenie zapłodnienia pozaustrojowego?

Zapisz się do newslettera

Antybiotyki to naturalne wtórne produkty metabolizmu mikroorganizmów, które hamują wzrost i podziały innych mikroorganizmów. Antybiotyki stosuje się w leczeniu wszelkiego rodzaju zakażeń bakteryjnych, a także profilaktycznie, w zapobieganiu zakażeniom bakteryjnym.

Niestety, antybiotykoterapia może się wiązać z wystąpieniem skutków ubocznych. Stosowanie leków niekiedy powoduje reakcje uczuleniowe, dysbakteriozę, a także dziania toksycznie na niektóre ograny (nerki, wątrobę).

Co w przypadku, gdy w trakcie in vitro zachorujesz i będziesz musiała przyjść antybiotyk? Czy leki mogą wpłynąć na powodzenie procedury?

Zobacz też: Przeciwwskazania do in vitro

Antybiotyki a in vitro

– Antybiotyki to obok szczepionek jeden z największych sukcesów nauk medycznych, jednakże w ostatnich 30 latach ich nieodpowiedzialne stosowanie doprowadziło do powstania wyjątkowo groźnych wielolekooopornych szczepów bakteryjnych – wyjaśnia lekarka i naukowczyni Karina Sasin.

– Do niedawna rutynowo podawano je profilaktycznie wszystkim pacjentkom przed punkcją jajników. Obecnie brak jest dowodów na zasadność takiego postępowania – dodaje ekspertka.

Znakomita większość antybiotyków jest całkowicie bezpieczna w trakcie stymulacji owulacji, a po transferze zarodka należy stosować preparaty dopuszczone do leczenia pacjentek ciężarnych. Jednakże przyjmuje się, że na najwcześniejszym etapie rozwoju, czyli przez pierwsze dwa tygodnie od zapłodnienia, zarodek nie ma technicznej możliwości otrzymania substancji z krwi ciężarnej. Dlatego też uważa się, że leki czy inne substancje (np. alkohol) przyjęte przed dniem spodziewanej miesiączki nie mają wpływu na zarodek – mówi Karina Sasin.

Zobacz też: In vitro i sport. Czy to bezpieczne połączenie?

„Warto być ostrożnym”

Przygotowanie do procedury i samo zapłodnienie in vitro to szczególny czas. W tym okresie lekarz prowadzący powinien wiedzieć o wszystkich przepisanych bądź zażywanych przez pacjentkę medykamentach.

Według informacji opublikowanych przez CNY Fertility, część antybiotyków można bez przeszkód stosować podczas in vitro.

– Pacjentki w trakcie leczenia niepłodności są specyficzną grupą kobiet wymagających szczególnej troski, dlatego zawsze warto być ostrożnym i podawać antybiotyki tylko wtedy, gdy jest to konieczne – mówi Karina Sasin.

Źródło: CNY Fertility

Tagi:

Anna Wencławska

Koordynatorka treści internetowych. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, pasjonatka obcych kultur i języków orientalnych.