Przejdź do treści

Kardiomiopatia okołoporodowa. Niebezpieczna choroba, która może wystąpić po leczeniu niepłodności

Objawy kardiomiopatii przypominają typowe objawy ciąży - obrzęk stóp, nóg, duszności i zmęczenie – fot. Canva

Kardiomiopatia okołoporodowa to niezwykle rzadka choroba występująca w końcowym okresie ciąży lub we wczesnym połogu.  Mimo iż zmaga się z nią niewiele kobiet, to jej przebieg może być dramatyczny.

Zapisz się do newslettera

Czym jest kardiomiopatia okołoporodowa?

Kardiomiopatia okołoporodowa, zwana również kardiomiopatią połogową (KP) jest rzadką, ale zagrażającą życiu chorobą serca.

Może pojawić się w ostatnim miesiącu ciąży lub do pięciu miesięcy po porodzie. Charakteryzuje się ostrą niewydolnością serca, która w niektórych przypadkach może skończyć się nawet śmiercią pacjentki.

Zobacz też: Czy in vitro wpływa na stan serca dziecka? Zobacz, co mówią naukowcy

Kardiomiopatia okołoporodowa a leczenie niepłodności

Kobiety poddane leczeniu niepłodności narażone są na zwiększone ryzyko wystąpienia kardiomiopatii okołoporodowej, która prawdopodobnie nie jest wiązana z samym leczeniem.

Naukowcy twierdzą, że wszystkiemu winne są czynniki przyczyniające się do niepłodności kobiet. To właśnie one w pewnym stopniu mogą być odpowiedzialne za pojawienie się niewydolności serca.

25 maja 2019 roku w Grecji odbyła się konferencja Heart Failure, na której został poruszony temat kardiomiopatii połogowej. Niemieccy naukowcy poinformowali, że kobiety poddane leczeniu niepłodności były aż pięć razy bardziej narażone na zachorowanie w porównaniu do tych, które zaszły w ciążę bez żadnej interwencji.

W 2016 roku opublikowany został artykuł, według którego częstotliwość występowania KP szacowana jest na 1 na 1000 do 4000 ciąż. Mimo iż ta dość rzadka choroba może doprowadzić do śmierci, to większość kobiet szybko wraca do zdrowia.

Z kolei badanie przeprowadzone w 2015 roku, opublikowane w czasopiśmie Obstetrics & Gynecology wykazało, że kardiomioparia doprowadziła do 23% zgonów młodych matek w Kalifornii w latach 2002-2005.

Z kolei studenci medycyny w Niemczech zgromadzili dane 108 pacjentek z kardiomiopatią okołoporodową. Naukowcy przebadali krew pacjentek pod kątem molekularnych markerów niepłodności, a następnie porównali je z wynikami pacjentek z kadriomiopatią nie będącymi w ciąży. 32% pacjentek z kardiomiopatią okołoporodową zgłosiło problem z poczęciem dziecka, a 13% skorzystało z metody in-vitro.

Zobacz też: Palisz? Sprawdź, jak wpływa to na twoją płodność i skuteczność in vitro

Czynniki ryzyka

Współautorka badań Denide Hilfiker-Kleiner poinformowała, że istnieje związek pomiędzy wystąpieniem kardiomiopatii okołoporodowej a niepłodnością – jest nim wiek pacjentek. W większości przypadków leczeniu poddawane są starsze kobiety.

Stwierdzono także, że leczenie niepłodności prowadzi do większej liczby ciąż bliźniaczych lub mnogich, które niosą za sobą zwiększone ryzyko wystąpienia kardiomiopatii okołoporodowej.

Jak dotąd nie ma wyraźnych dowodów na to, że leczenie hormonalne, które zazwyczaj  jest częścią terapii bezpłodności, zwiększa ryzyko wystąpienia KP.

Otrzymane wyniki sugerują, że kobiety które zostały poddane leczeniu niepłodności powinny zwrócić szczególną uwagę na objawy kardiomiopatii okołoporodowej. Większość z nich przypominana typowe objawy ciąży – obrzęk stóp, nóg, duszności i zmęczenie.

Przebieg kardiomiopatii okołoporodowej u kobiet jest bardzo zróżnicowany. Badania dowodzą, że jedna trzecia pacjentek po leczeniu wraca do zdrowia, jednak niestety w przypadku około jednej trzeciej dochodzi do śmierci. Pozostałe kobiety nigdy nie odzyskują pełnej czynności serca.

źródło: https://www.livescience.com

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.

Poród przedwczesny – czym jest i kiedy wzrasta jego ryzyko?

przedwczesny poród

Zakończenie porodu przed 37. tygodniem ciąży jest zagrożeniem zarówno dla zdrowia matki, jak i dziecka. Przedwczesny poród wywołuje u kobiety wiele emocji, niestety także tych negatywnych – pojawia się strach, lęk, i niepokój.  Jak rozpoznać poród przedwczesny i kiedy wzrasta jego ryzyko?

Zapisz się do newslettera

Czym jest poród przedwczesny?

Poród przedwczesny to zakończenie ciąży pomiędzy 23. a 37. tygodniem. Niektórzy za kryterium przyjmują również wagę urodzeniową, która w chwili pojawienia się noworodka na świecie nie powinna wynosić więcej niż 2500 gramów. Niestety, dzieci urodzone przedwcześnie mają mniejsze szanse na przeżycie, znacznie częściej chorują i dłużej pozostają w szpitalu.

Objawy porodu przedwczesnego

Regularne skurcze związane ze skracaniem się szyjki macicy są charakterystycznym objawem zbliżającego się porodu. Z racji tego, że delikatne skurcze połączone z bólem brzucha zdarzają się także w prawidłowo przebiegającej ciąży, kobiety stosunkowo często bagatelizują niepokojące symptomy. Niestety wczesne wykrycie porodu przedwczesnego jest bardzo trudne.

Kiedy wzrasta ryzyko porodu przedwczesnego?

W ostatnich latach częstość występowania porodów przedwczesnych zwiększyła się, co może mieć związek z późniejszym wiekiem kobiet starających się o dziecko. Kiedy wzrasta ryzyko zakończenia ciąży przed zakończeniem 37. tygodnia? Za najczęstsze czynniki uważa się:

  • nadciśnienie tętnicze,
  • cukrzycę,
  • mięśniaki macicy,
  • łożysko przodujące,
  • niedokrwienie łożyska i macicy,
  • stany zapalne wewnątrz macicy,
  • infekcje moczowo-płciowe,
  • niedowagę lub nadwagę,
  • stres,
  • używki – papierosy, alkohol, narkotyki.

Ryzyko porodu przedwczesnego i niskiej masy urodzeniowej dziecka wzrasta również w przypadku, gdy zapłodnienie nastąpiło dzięki metodzie in vitro.

Poród przedwczesny – leki  

Z ryzykiem porodu przedwczesnego boryka się wiele kobiet na całym świecie. Nie zawsze udaje się go powstrzymać środkami farmakologicznymi, jednak istnieją pewne metody zapobiegawcze. Podawanie leków tokolitycznych ma na celu zahamowanie czynności skurczowej macicy, opóźnia je o około 48 godzin, dzięki czemu lekarze mogą podać inne leki, najczęściej kortykosteroidy – wspomagające dojrzewanie płuc u dziecka, zapobiegające niewydolności oddechowej u wcześniaków. Dodatkowo, jeśli u ciężarnej doszło do przedwczesnego pęknięcia pęcherza płodowego, stosuje się antybiotykoterapię, bowiem w takiej sytuacji istnieje ryzyko zakażenia wewnątrzmacicznego.

Zobacz też: Niebezpieczna niedokrwistość – anemia vs płodność

Klaudia Kierzkowska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, miłośniczka podróży, teatru i włoskiej kuchni.

Ciąża ektopowa – objawy i leczenie

ciąża ektopowa
Fot Siam Pukkato/ 123RF

Rozpoznanie ciąży ektopowej jest niezwykle trudnym przeżyciem dla kobiety, jak i jej partnera. Tego rodzaju nieprawidłowość może pojawić się zarówno w przypadku zapłodnienia naturalnego, jak i w ciąży, do której doszło dzięki technikom wspomaganego rozrodu. Dane medyczne wskazują, że podczas zapłodnienia pozaustrojowego IVF, istnieje 1% ryzyka ciąży ektopowej. Jakie są objawy ciąży pozamacicznej i jak wygląda leczenie?

Zapisz się do newslettera

Czym jest ciąża ektopowa?

O ciąży ektopowej (czyli pozamacicznej) mówimy wówczas, gdy jajo płodowe ulega implantacji poza błoną śluzową macicy – zwykle w jajowodach, ale czasami także w szyjce macicy lub innym miejscu w okolicach jamy brzusznej. Zapłodniona komórka jajowa, która podróżuje zdecydowanie wolniej niż w przypadku prawidłowo rozwijającej się ciąży, zanim dotrze do miejsca docelowego – macicy, zagnieżdża się np. we wspomnianym jajowodzie.

Ciąża ektopowa – objawy

Ciąża pozamaciczna wiąże się zwykle z objawami, które pojawiają się także podczas prawidłowego zagnieżdżenia zapłodnionej komórki jajowej – zatrzymaniem miesiączki, tkliwością piersi, wzrostem poziomu hormonu beta hCG we krwi. Ponadto może powodować skurcze lub ból brzucha, nieregularne krwawienie z pochwy, zawroty głowy, omdlenia, a także problem z jelitami lub pęcherzem – biegunkę, wymioty, ból podczas oddawania moczu.

Ciąża ektopowa – czynniki ryzyka

Każdy przypadek ciąży pozamacicznej jest inny, a czynniki ryzyka nie zawsze są możliwe do zidentyfikowania. Jednak do najczęstszych przyczyn ciąży pozamacicznej zaliczymy:

  • uszkodzone, zwężone lub niezdrożne jajowody,
  • endometriozę,
  • korzystanie z wkładki domacicznej,
  • przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych zawierających tylko progesteron,
  • zapalenie narządów miednicy mniejszej,
  • palenie papierosów,
  • historię niepłodności.

Diagnoza ciąży ektopowej

W niektórych przypadkach ciąża pozamaciczna może być trudna do zdiagnozowania. W celu sprawdzenia poziomu hormonów ciążowych należy wykonać badanie krwi. Niezbędne jest również przeprowadzenie badania ultrasonograficznego USG.

Leczenie ciąży ektopowej

W przypadku pojawienia się aktywnego krwawienia do jamy brzusznej, konieczne jest przeprowadzenie operacji. U niektórych kobiet ciążę pozamaciczną można leczyć lekami, które zahamują jej rozwój i umożliwią wchłonięcie powstałych tkanek do organizmu. Stosunkowo często lekarze stosują tzw. leczenie zachowawcze, polegające na kontrolowaniu stanu zdrowia pacjentki i sprawdzaniu, czy nieprawidłowa ciąża zakończyła się samoistnie.

Źródła: verywellfamilyreproductivefacts

Zobacz też: Ryzyko i powikłania po in vitro

Klaudia Kierzkowska

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, miłośniczka podróży, teatru i włoskiej kuchni.