Przejdź do treści

6 przyczyn nieudanego in vitro

Kobieta z niepokojem patrząca na wynik testu ciążowego /Ilustracja do tekstu: Przyczyny nieudanego in vitro

Nieudane in vitro jest dla pacjentów trudnym doświadczeniem, któremu niejednokrotnie towarzyszy rozczarowanie i ból. Pamiętaj jednak, że na tym etapie nie warto się załamywać. Istotne jest szczegółowa analiza identyfikowalnych czynników, które mogły wpłynąć na niekorzystny wynik procedury, i – w razie potrzeby – modyfikacja strategii leczenia niepłodności. Poznaj 6 najczęstszych przyczyn nieudanego in vitro.

Zapisz się do newslettera

Przyczyny nieudanego in vitro: słaba odpowiedź na stymulację hormonalną

Niejednokrotnie problem z uzyskaniem ciąży poprzez zapłodnienie pozaustrojowe pojawia się już na samym początku drogi: podczas stymulacji hormonalnej jajników, która ma umożliwić pozyskanie prawidłowych komórek jajowych do in vitro. Powodem, który stoi za nieprawidłową odpowiedzią na tę stymulację, bywa pominięcie kluczowych badań.

Zdaniem ekspertów, kontrolowana stymulacja hormonalna jajników do in vitro powinna być dopasowana do pacjentki i opierać się zawsze na wynikach jej badań: hormonalnych i rezerwy jajnikowej (AMH). Dzięki temu możliwe jest uzyskanie właściwej odpowiedzi organizmu na stymulację, a tym samym – pobranie komórek jajowych podczas punkcji.

Za nieprawidłową odpowiedź na stymulację mogą odpowiadać też inne czynniki: nieodpowiedni typ stymulacji lub niewłaściwy dzień jej rozpoczęcia. Czasem przyczyna tkwi w czynnikach genetycznych.

Przyczyny nieudanego in vitro: niska jakość komórek jajowych

Aby doszło do zapłodnienia i późniejszego rozwoju zarodka, komórka jajowa musi znajdować się w odpowiednim stadium dojrzałości i charakteryzować się odpowiednią jakością. Jakość komórek jajowych jest zaś ściśle związana z wiekiem kobiety oraz poziomem jej rezerwy jajnikowej.

Po 35. roku życia i przy niskim poziomie AMH żeńskie gamety powoli tracą zdolność do zapłodnienia, a następnie do prawidłowych podziałów. Powodem niskiej jakości komórek jajowych mogą być też niedobory żywieniowe, choroby ogólnoustrojowe, stosowanie używek, a nawet przewlekły stres.

CZYTAJ TEŻ: Sposób na zabezpieczenie płodności. Zobacz, na czym polega mrożenie komórek jajowych

Przyczyny nieudanego in vitro: nieprawidłowości w DNA plemników

Powodem nieudanego in vitro mogą być również nieprawidłowości występujące w gametach męskich. Nie zawsze można je łatwo wykryć – zdarza się, że podstawowe badanie nasienia nie wykazuje odchyleń od normy, choć plemniki cechują się zaburzeniami DNA. W takiej sytuacji często dochodzi do problemów z zapłodnieniem lub późniejszego zatrzymania rozwoju zarodka (po trzeciej dobie).

Aby potwierdzić lub wykluczyć ten problem, niezbędna jest pogłębiona diagnostyka zaburzeń męskiej płodności, uwzględniająca badanie chromatyny plemnikowej.

ZOBACZ RÓWNIEŻ: Nowa metoda selekcji plemników do in vitro. Większa szansa na ciążę?

Przyczyny nieudanego in vitro: nieprawidłowy rozwój zarodków

W procedurze zapłodnienia pozaustrojowego każda z zapłodnionych komórek jajowych podlega szczegółowemu monitoringowi embriologicznemu i późniejszej klasyfikacji. Umożliwia to oszacowanie statystycznych szans na dalszy rozwój zarodka i zapoczątkowanie ciąży.

Jeśli na tym etapie wykryte zostaną nieprawidłowości lub proces rozwoju zostanie całkiem zatrzymany, należy upewnić się, czy po stronie pary nie występują czynniki genetyczne utrudniające zapłodnienie i rozwój ciąży. W przypadku, gdy badania wykażą obecność mutacji w danym genie, lekarz prowadzący leczenie wskaże parze najlepsze dostępne rozwiązania medyczne.

Przyczyny nieudanego in vitro: nawracające niepowodzenia implantacji

Powodem nieudanego in vitro nierzadko bywają nawracające niepowodzenia implantacji (RIT: recurrent implantation failure). Mogą mieć one mieć wiele przyczyn. Najczęstsze to: zaburzenia wzrostu i funkcji endometrium, wady rozwojowe zarodków, występowanie zmian w obrębie macicy lub zaburzenia synchronizacji rozwoju śluzówki macicy z rozwojem zarodka.

W niektórych sytuacjach za niepowodzenie in vitro mogą odpowiadać czynniki immunologiczne.

WIĘCEJ: Kilka cykli in vitro i brak ciąży? Powodem mogą być nawracające niepowodzenia implantacji

Przyczyny nieudanego in vitro: nawracające poronienia i straty ciąż

O poronieniach nawracających (lub nawracających stratach wczesnych ciąż) mówimy, gdy do  straty ciąży dochodzi trzy lub więcej razy z rzędu. Może to wynikać z wielu przyczyn, spośród których najczęstsze to:

  • zaburzenia endokrynologiczne,
  • czynniki genetyczne,
  • czynniki immunologiczne,
  • wady anatomiczne macicy.

Pacjentki i pacjenci, których dotyczy ten problem, wymagają pogłębionej diagnostyki medycznej. Niezbędne jest też zaoferowanie im specjalistycznego wsparcia psychologicznego.

Źródło: chcemybycrodzicami.pl, INVICTA

POLECAMY RÓWNIEŻ: Poronienie po in vitro. Zobacz, jakie prawa ci przysługują

Natalia Łyczko

dziennikarka, redaktorka online

Błędy podczas in vitro – wnioski lekarzy na konferencji

Kongres Europejskiego Towarzystwa Rozrodu i Embriologii (Annual Meeting ESHRE) to coroczne spotkanie specjalistów medycyny rozrodu z całego świata. To również możliwość wymiany doświadczeń oraz moment na dyskusje na istotne tematy. Tegoroczny Kongres odbył się w Barcelonie i znalazło się w nim miejsce na sesje takie, jak te dotyczące surogacji oraz błędów występujących przy in vitro.

Zapisz się do newslettera

Podczas tegorocznego ESHRE odbyła się sesja pod niepokojącym dla pacjentów tytułem: „Błędy przy in vitro: czy występują i jak często?” Z punktu widzenia pacjentów, błąd podczas in vitro może zmienić ich życie: rozmrożą się zarodki, zostaną zamienione (jak w słynnej sprawie w Policach), zostanie zamieniona komórka jajowa, jakaś para nie zostanie rodzicami lub dojdzie do innych niepożądanych zdarzeń, z których nie wszystkie da się przewidzieć. Czasem, z punktu widzenia pacjenta, wolelibyśmy nie wiedzieć, że takie błędy mają miejsce.

POLECAMY: Koniec batalii sądowej o najgłośniejszej w Polsce pomyłce in vitro

Sesja składała się z dwóch referatów pokazujących, jak na błędy podczas procedur in vitro patrzą lekarze i jakie wyciągają z nich wnioski.

Tematy poruszanych podczas konferencji wykładów były:

Dominic de Ziegler: „Błądzić jest rzeczą ludzką. Nawet w IVF”.
J. De Los Santos: „Oto jak wiele błędów wydarza się w laboratorium in vitro: rzeczywista analiza”.

 

Prof. Ziegler porównał kwestię zarządzania procedurami i ryzykiem przy in vitro do górskiej wspinaczki. Znamy zagrożenia (wysokość gór, pogoda, sprzęt) ale ważne jest także wyszkolenie wspinaczy, a także ich samopoczucie czy kondycja. Mamy więc sytuacje stałe (wysokość, sprzęt), zmienne (pogoda), a także ludzkie (np. kondycja).

Celem zarządzania ryzykiem przy przeprowadzaniu procedur in vitro jest zmniejszenie liczby błędów, gdyż wiadomo, że nie da się ich uniknąć. Postuluje więc sprawdzanie „co poszło nie tak” a następnie poprawianie procedur i ich bezwzględne przestrzeganie. Jako pacjenci zawsze mamy nadzieję, że procedury są respektowane, jednak jako ludzie zdajemy sobie sprawę, że (z jakiegoś powodu) te błędy się zdarzają.

Błąd podczas in vitro: co kliniki mogą zrobić, by im zapobiegać?

Zamiana komórki jajowej – i tym samym materiału genetycznego pacjentek – brzmi bardzo groźnie (jest to tzw. błąd krytyczny). Jednak z punktu widzenia kliniki czy lekarza nie zawsze musi tak być. Jeśli bowiem ten błąd zostanie wcześnie wykryty (np. przed dokonaniem zapłodnienia) to będzie tylko błędem. Błędem krytycznym będzie, gdy nie zostanie wykryty i np. zamieniona komórka jajowa zostanie zapłodniona i w wyniku transferu dojdzie do ciąży.

W interesie pacjentów jest więc, by błędy, które się zdarzają, były wcześnie wykrywane (wnioski klinik leczenia niepłodności).

Prof. Ziegler widzi dwa sposoby na zmniejszenie liczby błędów krytycznych podczas przeprowadzenia procedury in vitro.

  • Po pierwsze– indywidualne zbadanie sytuacji, które pozwala dokładnie przyjrzeć się tym konkretnym warunkom, w których został błąd popełniony. Tu nie wystarczy napisanie nowej procedury, ale faktyczne rzetelne sprawdzenie, co się wydarzyło, aby móc uniknąć podobnych błędów w przyszłości.
  • Po drugie– zapewnienie lekarzom, laborantom, technikom i wszystkim innym pracownikom klinik takich warunków pracy, w których będą mogli bez obaw zgłaszać zarówno występujące błędy, jak i swoje obserwacje, jak tych błędów unikać. Środowisko pracy, w którym pracownik jest natychmiast obwiniany o błąd i za niego karany powoduje, że nawet sytuacje początkowo niegroźne mogą być ukrywane. Przyjazne i otwarte miejsce pracy będzie nim więc zarówno dla lekarzy, jak i pacjentów.

 

Pamiętajmy, nigdy nie unikniemy błędów, również przy in vitro. Jeśli macie obawy związane z procedurami, zapytajcie lekarza, jak zabezpieczane są zarodki, komórki jajowe czy plemniki. Kliniki chętnie chwalą się swoimi systemami bezpieczeństwa, więc na pewno chętnie odpowiedzą na Wasze pytania.

Źródło: ESHRE, Nasz Bocian

Autor: Maja Rodowska

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.

Jak zarejestrować dziecko poczęte dzięki procedurze in vitro?

Fot.: Katie Martynova/123rf.com

Rejestracja dziecka poczętego dzięki in vitro przebiega właściwie tak samo jak dziecka poczętego w domowej sypialni. Jak zgłosić urodzenie dziecka w Urzędzie Stanu Cywilnego i co zrobić, jeśli maluch przyszedł na świat w związku nieformalnym?

Zapisz się do newslettera

Jak zarejestrować dziecko? Zgłoszenie urodzenia dziecka w USC – formalności

W ciągu 21 dni od dnia urodzenia dziecka osoba uprawniona (najczęściej matka, ojciec prawny lub ich pełnomocnik) powinna zgłosić ten fakt w Urzędzie Stanu Cywilnego, który jest właściwy dla miejsca narodzin malucha. Gdy dziecko przyjdzie na świat w małżeństwie, ojcem prawnym jest automatycznie mąż matki, ponieważ działa zasada domniemania ojcostwa.

W USC należy przedstawić dokument tożsamości. Urzędnik przygotowuje do podpisania protokół z danymi dziecka i rodziców oraz bezpłatnie wydaje odpis aktu urodzenia, powiadomienie o zameldowaniu i o nadaniu numeru PESEL. Rejestracja dziecka może nastąpić też przez internet.

Rejestracja dziecka – nadanie imienia

Dziecku można nadać maksymalnie dwa imiona. Tak naprawdę mogą to być imiona niemal dowolne, również zagraniczne. Prawo nakłada jednak następujące obostrzenia: imiona nie mogą być w formie zdrobniałej, nie mogą być też ośmieszające ani nieprzyzwoite. Urzędnik sporządzający protokół może odmówić nadania konkretnego imienia, ale od tej decyzji rodzice mogą się odwołać.

A jeśli rodzice dziecka są w związku nieformalnym? Uznanie ojcostwa

W takiej sytuacji mężczyzna – aby mógł zostać wpisany do aktu urodzenia jako ojciec prawny – musi uznać ojcostwo. Jeszcze na etapie ciąży lub jednocześnie z rejestracją powinien złożyć w USC (najczęściej) oświadczenie, że jest ojcem dziecka. To oświadczenie musi potwierdzić matka.

Sprawa wygląda trochę inaczej w przypadku procedury in vitro z komórką/zarodkiem pochodzącym od anonimowego dawcy. Art. 751 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (którego tekst znajdziesz tutaj) mówi:

„Uznanie ojcostwa następuje z dniem urodzenia się dziecka także wtedy, gdy przed przeniesieniem do organizmu kobiety komórek rozrodczych pochodzących od anonimowego dawcy albo zarodka powstałego z komórek rozrodczych pochodzących od anonimowego dawcy albo z dawstwa zarodka mężczyzna oświadczy przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego, że będzie ojcem dziecka, które urodzi się w następstwie procedury medycznie wspomaganej prokreacji z zastosowaniem tych komórek albo tego zarodka, a kobieta ta potwierdzi jednocześnie albo w ciągu trzech miesięcy od dnia oświadczenia mężczyzny, że ojcem dziecka będzie ten mężczyzna”.

Takie uznanie jest skuteczne, jeśli dziecko przyjdzie na świat w ciągu dwóch lat od złożenia oświadczenia.


Autor: www.testdna.pl

Logo: testdna.pl

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.