Przejdź do treści

Scratching endometrium: na czym polega i kiedy jest wskazany?

Młoda pacjentka podczas wizyty w gabinecie ginekologicznym /Ilustracja do tekstu" Scratching endometrium: wskazania, przebieg zabiegu
Fot.: Fotolia.pl

Scratching endometrium do zabieg, który zaleca się kobietom zmagającym się z nawracającymi niepowodzeniami implantacji zarodków (RIF). Dostępne dane wskazują, że wykonany w odpowiednim okresie może zwiększyć szansę na zapoczątkowanie i pomyślny rozwój ciąży. Co trzeba wiedzieć o scratchingu endometrium, nim zdecydujemy się na jego wykonanie?

Zapisz się do newslettera

Scratching endometrium: jak wygląda?

Scratching endometrium (z ang. endometrial scratching) polega na wykonaniu celowego i kontrolowanego uszkodzenia endometrium, czyli błony śluzowej macicy. Choć brzmi groźnie, nie jest to zabieg inwazyjny; przypomina badanie cytologiczne, a wykonuje się go przy użyciu specjalnego cienkiego cewnika – tzw. pipelli.

Taka ingerencja medyczna daje szanse na intensywną regenerację śluzówki macicy – co sprzyja jej pobudzeniu immunologicznemu i zwiększeniu prawdopodobieństwa prawidłowego zagnieżdżenia zarodka. Zgodnie z analizami, których wyniki opublikowano w 2003 r. w piśmie naukowym „Fertility and Sterility”, scratching endometrium (wykonany w rekomendowanym terminie) może przyczynić się do dwukrotnego wzrostu szans na implantację oraz rozwój zdrowej ciąży u pacjentek zmagających się z RIF.

CZYTAJ TEŻ: Kilka cykli in vitro i brak ciąży? Powodem mogą być nawracające niepowodzenia implantacji

Scratching endometrium: kiedy wykonać?

Optymalnym momentem na wykonanie scratchingu endometrium jest druga faza cyklu (faza lutealna, czyli po owulacji) poprzedzającego cykl, w którym zaplanowano transfer zarodka. W przypadku cyklu bezowulacyjnego jest to okres pomiędzy połową cyklu a jego końcówką. Termin ustalany jest jednak zawsze w porozumieniu z lekarzem.

Zgodnie z dostępnymi badaniami, wykonanie zabiegu kontrolowanego uszkodzenia śluzówki macicy na kilka dni przed transferem nie zwiększa prawdopodobieństwa prawidłowego zagnieżdżenia zarodka (może wręcz wywołać odwrotny efekt).

ZOBACZ RÓWNIEŻ: Rozwój i transfer zarodka podczas in vitro – jak to wygląda krok po kroku? [WIDEO]

Scratching endometrium: możliwe powikłania

Powikłania po scratchingu endometrium są rzadkie. Sporadycznie występuje plamienie lub krwawienie, które ustępuje zwykle po kilku dniach. Odnotowywano też bardzo nieliczne przypadki zakażeń.

Więcej o przygotowaniu do in vitro przeczytasz m.in. tutaj.

Źródło: nOvum

POLECAMY TAKŻE: Zespół Klinefeltera nie musi oznaczać bezpłodności. Poznaj metody leczenia

Natalia Łyczko

dziennikarka, redaktorka online

Co się dzieje z zarodkami, które nie zostały wykorzystane w transferze?

Co się dzieje z zarodkami, które nie zostały wykorzystane w transferze?
fot.Fotolia

W debacie na temat zapłodnienia pozaustrojowego często pojawia się argument przeciwników tej metody, odnoszący się do niegodnego traktowania niewykorzystanych w procedurze ludzkich zarodków. Niektórzy mówią o spuszczaniu ich w umywalce, inni o wyrzucaniu do śmieci. Jak wygląda rzeczywistość?

Zapisz się do newslettera

Zobacz też: Lepiej transferować zarodek mrożony czy świeży? Naukowcy już wiedzą!

Co się dzieje z gametami w laboratorium?

Po pobraniu materiału genetycznego od pary – nasienia i komórek jajowych, gamety są badane i selekcjonowane. Komórka jajowa jest oczyszczana z innych komórek, ocenia się jej jakość, morfologię i dojrzałość. Wybierane są najlepiej rokujące komórki jajowe. Nasienie jest oceniane i poddawane obróbce, dzięki której embriolodzy są w stanie wyselekcjonować najlepszej jakości, najbardziej dojrzałe plemniki.

W zależności od tego, jaka metoda zapłodnienia pozaustrojowego ma być zastosowana, wyselekcjonowane plemniki są wstrzykiwane do wybranych komórek jajowych, lub są z nimi “spotykane” i wykorzystują swój potencjał biologiczny, by je zapłodnić.

Część komórek udaje się zapłodnić, wtedy pozostają w laboratorium pod ścisła obserwacją embriologów, którzy kontrolują proces rozwoju zarodków.

Zobacz też: Dlaczego zarodek nie rozwija się prawidłowo?

Rozwój zarodków

Z wszystkich komórek jajowych, które podlegają zapłodnieniu in vitro, tylko część będzie się prawidłowo rozwijać i osiągnie postać blastocysty (5 doba po zapłodnieniu). Spośród zarodków, które rozwijają się prawidłowo, embriolodzy wybiorą najsilniejszy i to właśnie ten zostanie podany w pierwszej kolejności w transferze.

Zapłodnione komórki jajowe, które nie rozwiną się do stadium blastocysty i ulegną degradacji od razu po zapłodnieniu, są utylizowane jako odpad medyczny, podobnie jak elementy łożyska, czy pępowiny po porodzie. Komórki, które trafiają do utylizacji nie mają potencjału rozwojowego i samoczynnie obumierają w laboratorium, w przypadku naturalnego zapłodnienia nie miałyby szans na rozwinięcie się w zdrowy płód.

Zobacz też: Zamrożone zarodki – co się z nimi dzieje?

Mrożenie zarodków

Zgodnie z obowiązującym prawem i etyką biologa, żywe, rokujące zarodki, które nie zostaną wykorzystane w transferze są mrożone. Obecnie wykorzystywaną w tym celu metodą jest witryfikacja –  szybkie mrożenie komórek przy wykorzystaniu substancji, które chronią zarodek przed uszkodzeniem w wyniku powstawania kryształów, które są naturalnym zjawiskiem w procesie mrożenia.

Zamrożone zarodki para może wykorzystać w późniejszych transferach: w przypadku nieudanego pierwszego transferu, albo chęci ponownego zajścia w ciążę kilka lat później.

Zamrożone zarodki mogą być bezpiecznie przechowywane przez wiele lat i wykorzystane w przyszłości, nie ulegają żadnemu uszkodzeniu.

Zobacz też: Jak wygląda mrożenie zarodków? Opowiada ekspertka

Adopcja zarodków

W świetle obowiązującego od 2015 roku prawa, każdy zarodek, który nie został wykorzystany przez parę, będzie automatycznie przechodził do adopcji po 25 latach od zamrożenia. Para w każdym momencie może zdecydować, że chce przekazać niewykorzystany zarodek do adopcji.

Olga Plesińska

Bioetyk, dziennikarka. W wolnym czasie dużo czyta, najchętniej z kotem na kolanach, jeździ na wrotkach i fotografuje.