Przejdź do treści

Stymulacja do in vitro

Stymulacja do in vitro
fot. Fotolia – Stymulacja do in vitro - Kobieta wstrzykuje sobie lek w brzuch

Stymulacja do in vitro to stymulacja hormonalna która przygotowuje do zapłodnienia pozaustrojowego. Polega na pobudzeniu organizmu kobiety do produkcji większej ilości komórek jajowych. Zobacz, na czym polega stymulacja do in vitro i jakie hormony pobudza.

Zapisz się do newslettera

Stymulacja do in vitro polega na hormonalnym pobudzeniu jajników do produkcji większej niż zazwyczaj ilości pęcherzyków i komórek jajowych. Będą one pobierane w kolejnym etapie procedury in vitro, czyli punkcji jajników. Ważne jest, by jajniki wyprodukowały, a następnie zostały pobrane więcej niż jedna komórka jajowa, ponieważ dzięki temu (po połączeniu z nasieniem) uzyskuje się więcej niż jeden zarodek do zapłodnienia pozaustrojowego.

Jak wygląda stymulacja do in vitro?

Stymulacja to etap przygotowań do procedury in vitro za pomocą środków farmakologicznych. Podczas wizyty kwalifikacyjnej lekarz dobiera odpowiednie hormony, dzięki którym w jajniku kobiety wytworzy się więcej niż jedna komórka jajowa. Hormony dobierane są na podstawie wyników badań kobiety, a także jej wieku. Stymulacja do in vitro zazwyczaj polega na podawaniu leków hormonalnych za pomocą zastrzyków w brzuch, co trwa od 7 do 12 dni i jest wykonywane pod stałą kontrolą lekarską. Podczas stymulacji wykonywane jest również USG, dzięki któremu lekarz ustali czas zakończenia stymulacji, punkcji jajników i przeprowadzenia transferu zarodków.

Zastrzyki podawane są podskórnie lub domięśniowo w gotowych tzw. penach, gdzie jest już dokładnie odmierzona dawka leków hormonalnych. Dzięki takiej formie, kobieta sama może podawać sobie stymulację do in vitro, musi wcześniej zostać tylko przeszkolona, jak wykonywać zastrzyki.

Stymulacja do in vitro

fot. Fotolia

Leki do stymulacji hormonalnej są dobierane indywidualnie dla każdej pacjentki. To dawki hormonów podawane w zastrzykach w brzuch, których rodzaj i dawkę lekarz ustala na podstawie dopochwowego USG, wieku pacjentki oraz poziom hormonów we krwi. Leki oparte są na uśpieniu naturalnych czynności hormonalnych pacjentki, a więc również na tłumieniu czynności przysadki mózgowej. Następnie podaje się hormony, dzięki którym pęcherzyki w jajnikach zaczynają rosnąć. Lekarz stale obserwuje reakcje jajników i pęcherzyków po podanych dawkach hormonów i kiedy uzna, że pęcherzyki i komórki w nich są już dojrzałe i gotowe do punkcji, podaje ostatni zastrzyk ze stymulacją do in vitro, który utrwali efekt stymulacji. Efektem ubocznym podawania leków hormonalnych mogą być nudności, bóle podbrzusza i głowy.

Autor: Agnieszka Mikołajczak

Polecamy: Hiperstymulacja jajników przy in vitro

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.

Nieudana stymulacja do in vitro. Jakie mogą być przyczyny?

Nieudana stymulacja do in vitro
Wśród nieudanych prób in vitro, nawet w 18 proc. przypadków można szukać przyczyny niepowodzenia właśnie na etapie stymulacji – fot. Fotolia

Procedura in vitro składa się z kilku etapów. Jednym z pierwszych jest stymulacja hormonalna, która to jest standardowym działaniem u kobiet starających się o dziecko właśnie metodą IVF. Niestety, nie zawsze okazuje się ona udana, co oczywiście niekorzystnie wpływa na cały proces. Czym jest stymulacja i dlaczego może zakończyć się fiaskiem?

Zapisz się do newslettera

By dać wsparcie jajnikom

Chcąc uzyskać większą liczbę komórek jajowych, niż dzieje się to podczas naturalnego cyklu, stosuje się farmakologiczne pobudzenie pracy jajników. Leki hormonalne podawane są najczęściej za pomocą zastrzyków – podskórnie lub domięśniowo. Jeśli zaś chodzi o ich rodzaj, dawki i system podawania, wszystko ustalane jest indywidualnie. Bazuje się przy tym m.in. na wieku kobiety, jej historii medycznej, badaniach USG, czy też parametrach, takich jak np. BMI.

Standardowe są dwie ścieżki, którymi przy planowaniu stymulacji podążają lekarze. Jest to protokół stymulacji długi, w którym to leki podaje się kobiecie we wcześniejszym cyklu, a także protokół krótki – początek stymulacji w fazie folikularnej cyklu, w którym realizuje się pobranie komórek jajowych.

Do czego zatem – w wielkim skrócie – potrzebny jest ten etap procedury in vitro? Im większa liczba pęcherzyków jajnikowych, tym większa szansa na uzyskanie w dalszym już etapie zarodków. To zaś oczywiście zwiększa szanse na ciążę.

Zobacz też: Stymulacja do in vitro a rezerwa jajnikowa. Czy IVF może wywołać przedwczesną menopauzę?

Nieudana stymulacja do in vitro

Okazuje się jednak, że wśród nieudanych prób in vitro, nawet w 18 proc. przypadków można szukać przyczyny niepowodzenia właśnie na etapie stymulacji. Co może być tego powodem?

  • Nieodpowiednie dopasowanie farmakoterapii do organizmu kobiety;
  • Nieodpowiednio ustalony dzień początku terapii;
  • Pojawienie się przedwcześnie dominującego pęcherzyka, który może zablokować wzrost pozostałych;
  • Nieprawidłowości występujące w genach.

Skutki nieodpowiedniej odpowiedzi na stymulację hormonalną przekładają się oczywiście na cały proces in vitro. Może bowiem rozwinąć się za mała ilość pęcherzyków, komórki mogą być też niedojrzałe, co uniemożliwia uzyskanie zarodków.

Dlatego też tak ważne jest nieustanne monitorowanie procesu rozwoju komórek jajowych po rozpoczęciu stymulacji – w razie ewentualnych zakłóceń, możliwa jest wtedy reakcja normująca proces.

W trakcie stymulacji zazwyczaj są to 1-4 wizyty u specjalisty, który sprawdza reakcję jajników na podawaną farmakoterapię. Należy też pamiętać, iż przy planowaniu stymulacji niezwykle istotna jest ocena rezerwy jajnikowej (AMH), która pomaga skutecznie dobrać leki hormonalne. Lepsze przygotowanie, to tak jak w każdej innej życiowej sytuacji, większe szanse na końcowy sukces.

Autorka: Katarzyna Miłkowska

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.