Przejdź do treści

Transfer zarodka. Lepszy świeży czy mrożony?

Transfer zarodka
fot. Fotolia – Transfer zarodka. Lekarz wyjmuje zamrożone zarodki z inkubatora

Kriokonserwacja to typowa procedura stosowana przy in vitro. To, czy do zabiegu będzie użyty zarodek mrożony czy świeży zależy od opinii lekarzy i przyszłych rodziców. A który jest częściej zalecany i bardziej skuteczny?

Zapisz się do newslettera

Transfer zarodka: kiedy świeży a kiedy mrożony zarodek?

Transfer świeżego zarodka jest polecany w przypadku, gdy po stymulacji oraz pobraniu komórek jajowych nie ma przeciwwskazań do implantacji zarodka jeszcze w tym samym cyklu. Transfer zarodka mrożonego wykonuje się natomiast, gdy potrzebna jest dodatkowa obserwacja kobiety, istnieje podejrzenie hiperstymulacji lub jakichkolwiek problemów, które mogłyby wpłynąć na implantację. Z pewnością dużą zaletą transferu zarodka mrożonego jest to, że lekarze mogą wybrać idealny, konkretny moment na implantację, podczas gdy w przypadku świeżych zarodków implantacji dokonuje się w 2-5 dniu po zapłodnieniu.

Transfer mrożonych zarodków – bezpieczeństwo

O ile nie ma większej różnicy w skuteczności implantacji zarodków świeżych oraz mrożonych, obie procedury nieznacznie różnią się bezpieczeństwem. Według badań, gdy do zagnieżdżenia się zarodka dojdzie w trakcie naturalnego, niestymulowanego cyklu, pacjentki przechodzą początek ciąży łagodniej. Zmniejsza się wtedy prawdopodobieństwo powikłań po zabiegu in vitro (zwłaszcza hiperstymulacji), a po ciąży organizm regeneruje się nieznacznie szybciej.

Mrożenie zarodka nie wpływa także w żadnym stopniu na późniejsze zdrowie dziecka. Zarodek momencie mrożenia składa się jedynie z kilkunastu komórek. Nie istnieje też związek pomiędzy mrożeniem zarodka oraz częstotliwością powstawania wad wrodzonych. Występowanie wad genetycznych przypadku zabiegu in vitro jest jedynie nieznacznie podwyższona w stosunku do innych metod zapłodnienia. Ma to jednak związek nie ze sposobem zapłodnienia a z czynnikami po stronie rodziców (wiek, choroby)

Mrożenie zarodków ma jeszcze jedną, wartą dostrzeżenia zaletę. Zamrożone zarodki można wykorzystać do ponownej procedury in vitro nawet kilka lat później, bez konieczności kolejnej stymulacji hormonalnej jajników.

Autor: Lena Helman

Lena Helman

Dziennikarka, redaktorka, copywriterka.

Witryfikacja, co to takiego?

witryfikacja
W wyniku witryfikacji zamrożone oocyty osiągają doskonałe wskaźniki przeżycia – fot. Canva

Witryfikacja, czyli inaczej zeszkliwienie, to obecnie najskuteczniejszy proces zamrażania gamet oraz zarodków na długi czas w ciekłym azocie. Metoda ta różni się od klasycznego mrożenia krótszym czasem schładzania w obecności krioproterktorów oraz braku wytrącania się kryształków lodu. Zapobiega to uszkodzeniu zamrożonych komórek.

Zapisz się do newslettera

Dla kogo przeznaczona jest witryfikacja?

Witryfikacja skierowana szczególnie dla pacjentek onkologicznych, które poddają się chemioterapii, radioterapii bądź radykalnemu usunięciu gonad. Dzięki temu przed rozpoczęciem leczenia kobiety mogą przechować swoje komórki jajowe, które uległyby uszkodzeniu podczas terapii onkologicznej. Po zakończonej sukcesem onkoterapii jest to realna szansa na posiadanie własnego potomstwa.

Witryfikację stosują również kobiety, które w danym momencie nie chcą mieć dzieci ze względów osobistych bądź zawodowych i chcą przesunąć w czasie decyzję o macierzyństwie. Jest to także bardzo dobre rozwiązanie dla kobiet, które słabo reagują na stymulację hormonalną.

Kriokonserwacja oocytów to obiecująca opcja zachowania funkcji rozrodczej u kobiet i dziewcząt zagrożonych w przyszłości niewydolnością jajników. Przechowywanie oocytów może również omijać problemy etyczne i prawne napotykane w kriokonserwacji zarodków.

Zobacz też: Leczenie niepłodności u pacjentek onkologicznych – skuteczność stymulacji hormonalnej

Jak wygląda proces witryfikacji?

Zamrażanie komórek tą metodą wymaga około 2 tygodni stymulacji jajników, która musi zaczynać się od początku miesiączki.

W prospektywnym, randomizowanym badaniu przeprowadzonym z młodymi dawczyniami oocytów uzyskano 97% przeżywalności oocytów dzięki zastosowaniu tej technologii. W wyniku witryfikacji zamrożone oocyty osiągają doskonałe wskaźniki przeżycia i uzyskują porównywalne parametry jak świeże oocyty. Nie ma szkodliwych skutków podczas późniejszego rozwoju lub implantacji.

Wraz z ulepszeniem techniki wzrasta zastosowanie witryfikacji do kriokonserwacji ludzkiego oocytu. Na koniec warto zauważyć, że wiek pacjentek również powinien być uwzględniony, aby była zachowana odpowiednia liczba oocytów niezbędnych do osiągnięcia pewnego sukcesu.

Autorka: Maria Kaczmarczyk

Redakcja In Vitro Online

Jedyny poradnikowy portal o in vitro.